Voor het winterproject hadden we de opdracht van Studio Dumbar gekregen om iets te doen met Sound Design. Het was de bedoeling om middels een soort van gadget op een netwerksite de bekendheid en kennis van mensen te testen voor wat betreft Sound Logo’s. Maar ook de combinatie van beeld en geluid. Met resultaten uit die gadget kan dus bekeken worden of het geluid wat momenteel bij een merk hoort aansluit bij de gedachten die mensen hebben bij datzelfde merk. Maar ook kan er gepeild worden of de combinatie van beeld en geluid wel klopt.

Wij hadden als groep, met Leni, Jeroen en Alejandro, een concept ontwikkeld, genaamd BRANDit. Een game waarin mensen kunnen participeren en daarmee ook punten en prijzen kunnen winnen. Middels de game wordt er inforamatie opgeslagen met betrekking tot de kennis over logo’s, beeldmerken en sound design.

Rond de game BRANDit hadden we een geheel concept ontwikkeld, van het hoe en wat van benaderen van de doelgroep, tot aan de manier waarop het Rewardsysteem werkt. Aangezien we een aantal weken vertraging hadden opgelopen doordat de meetings steeds werden uitgesteld, moesten we het gehele concept naast ons neerleggen en werd ons gevraagd te focussen op de game BRANDit zelf.

BRANDit is een game met drie spellen, genaamd WATCHit, TUNEit en MATCHit. De eerstgenoemde gaat over de effectiviteit van film- of beeldmateriaal opzich. Levert dat genoeg bekendheid op voor een merk? De tweede gaat over de Sound van een merk. Is dat herkenbaar genoeg? En de derde checkt de combinatie ervan. Is de combinatie van beeld en geluid kloppend voor het bepaalde merk?

Hieronder is de documentatie te downloaden, waarin specifieker wordt ingegaan op alle elementen van het spel BRANDit.

Concept beschrijving versie 1.0

Concept beschrijving versie 2.0 (update)

Concept beschrijving versie 2.1 onderbouwing

Beschrijving data en techniek

Interaction Design BRANDit

Game Visuals

Prototype

In het winterkwartaal hebben we een workshop Service Design gehad. Hierbij wordt nagedacht over de momenten waarop (dus welke en hoe) zich kan presenteren aan de klant. Na de workshop kregen wij als opdracht na te denken over een product/merk waar we mee te maken krijgen. Binnen school is dat voor mij het proces geworden van het koffie halen bij de toko. Daar het ik de volgende fotoreeks bij gemaakt.

Bij dit proces van ‘de behoefte aan koffie’ tot het moment dat je ‘de koffie achterover drukt’ moesten we in detail gaan uitdenken hoe we dit konden verbeteren voor de toko binnen ons schoolgebouw. Een stukje Service Design dus. Op welke punten kan de toko meer aanwezig zijn in het proces dat de klant doorloopt?

In dit simpele, bijna dagelijkse proces hebben we gesteld dat er zesentwintig verschillende momenten/gebeurtenissen/handelingen plaats hebben. In sommige van die punten is de toko al nadrukkelijk aanwezig, maar op de meeste blijft het juist beschamend achterwege. Er blijven dus heel veel mogelijkheden voor de toko om de klant een beter gevoel te geven en een stuk Service te bieden. Zoals bijvoorbeeld een chipknipoplader in de winkel, een chill hoekje waar je lekker je bakkie kan nuttigen of kan vertoeven wanneer je even moet wachten, een relaxed muziekje op de achtergrond, een gratis koekje bij de koffie, de prullenbak binnen handbereik. Dit zijn zo maar een aantal verbeterpunten voor de toko die de service een stuk kunnen verbeteren.

Mijn aandeel in de workshop was vooral het bedenken van oplossingen voor de momenten waarop de toko nog niet genoeg de klant tegemoet komt. Een soort concept ontwikkelaar van Service Design.

Het was een interessante workshop met een interessant thema. Service Design is een vak apart en we hebben er in onze opleiding nog niet veel mee te maken gehad binnen onze studie. Leuk om zo bezig te zijn met het verbeteren van een proces.

Spock named itself “the first search engine for finding people on the web”. And maybe that’s true, and maybe even a good thing. Spock filters information about people out of web pages and creates profiles around those names. Maybe it’s even the first stalk engine on the web too.

Spock is a beta version of an engine related to the Semantic Web. Spock thinks and understands. Spock knows and seeks. Spock knows everybody. The Web is gonna be more like a living person. Understanding.

But when I tested the Spock engine by searching for Jan Peter, to see how accurate it works, I got the following in return.

Indeed, it is the one and only Jan Peter Balkenende. And indeed, he is a protestant and maybe even 51 years old. But I doubt that he’d uploaded the image himself, or that it’s even a realistic presentation of the person. And does JP wanted to be known like this on the Semantic Web? Does he want to make history like this? Maybe we shouldn’t take Spock to serious.

Question is: where does Spock got it’s information from? If whe look further by clicking on the Legohead we get his Spock profile and ‘hey!’, his description comes form his MySpace. Well, that would be good. Although, if that MySpace profile is a truly profile made by the person himself, with correct information. But according to the photo it isn’t. And according to a visit (see image below) it’s clear that this isn’t a profile page of a priminister who is taking himself serious.

Based on this information you could doubt the reliability of Spock. And maybe even the upcoming Semantic Web. Because, how far can computers and engines go with understanding? How semantic is a thing without a brain? These are just a few questions which came up in me when using this part of the upcoming Web 4.0. It seems to be a great challange to get the Semantic Web where we want it.